บทที่ 4 พลาด NC20+ 1-2
“...คนเลว”
คีรินแย้ง “คุณด่าผิดคนแล้ว”
หญิงสาวโขกหน้าผากกับอกแกร่ง “ฉันจะแหกอกคุณ รวมทั้งผู้หญิงชั่วคนนั้นด้วย”
คีรินกลอกตา “อืมๆ ได้สิ คุณทำอะไรก็ดีทั้งหมด”
“...ฉันอุตส่าห์ไว้ใจคุณ รักคุณ ซื่อสัตย์ต่อคุณ แต่คุณกลับตอบแทนฉันอย่างนี้เหรอ ไอ้ชาติหมา”
“อ่า...คุณพูดถูกทุกอย่าง”
“ใช่ไหมล่ะ” กระตุกคอเสื้อเขาลงมา จนใบหน้าหล่อเหลาใกล้แค่คืบ ถ้าอีกฝ่ายขยับตัวอีกนิด ริมฝีปากก็คงจะประกบกับปากเธอไปแล้ว “เพราะฉะนั้นคุณต้องรับผิดชอบในสิ่งที่คุณทำ”
“ได้...รับผิดชอบ...” ตอบเสียงลอย โดยที่ตาจ้องริมฝีปากบางอมชมพูระเรื่ออย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
เดหลียังไม่รับถึงอันตราย เธอยังคงก่นด่าสามีของตนเองต่อไป ครั้นรู้สึกปากแห้งก็แลบลิ้นออกมาเลีย จึงยิ่งทำให้ริมฝีปากชุ่มชื่นไปใหญ่
ชุ่มชื่นจนหัวใจคนมองสั่นรัว เริ่มมีความคิดอันไม่พาควรเกิดขึ้น
ขยับตัวอย่างอึดอัด พยายามดันตัวลุกจากร่างบอบบาง ทว่าหญิงสาวไม่ยอมง่ายๆ ยิ่งเขาดึงดันจะลุกขึ้น เธอยิ่งแนบตัวชิดกับเขา จวบจนสองร่างแทบจะรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
เหงื่อบนขมับคีรินแตกพลั่ก คนตรงหน้าตัวเล็กแค่นี้เองแต่แรงกดดันไม่ธรรมดาเลย เล่นเสียสมองช็อต คิดอะไรไม่ออก ได้แต่ลอบกลืนน้ำลายเป็นระยะ ทว่าก็แค่นั้นแหละ ตอนนี้คอของเขาแห้งไปหมดแล้ว
“...เด...ปล่อยผมเถอะ”
ถ้ายังไม่ปล่อยมือ เชื่อสิว่ามันต้องเกิดเรื่องที่เธออาจจะเสียใจไปตลอดชีวิตก็ได้
เดหลีเอียงคอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ และการกระทำอันแสนน่ารักนั้นก็ทำให้อีกคนหมดความอดทน
ล็อกคอเพรียวบางแล้วกดริมฝีปากทาบทับ คราแรกเธอยังดิ้นรนอยู่บ้าง ทว่าพอผ่านไประยะหนึ่ง อีกฝ่ายก็เหมือนจะปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา
“บอกมาสิเด จะให้ผมหยุดรึเปล่า”
หญิงสาวหน้าแดงปลั่ง คล้ายยังมัวเมาในรสจูบ “รัน...”
คีรินหัวเราะฝืดเฝื่อน ความรู้สึกผิดหวังโถมใส่กลางใจ คิดแล้วว่าต้องเป็นอย่างนี้ “อยู่กับผมคุณก็ยังคิดถึงแต่เขา...เป็นแบบนี้ตลอดเลย...ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว”
เสยผมหญิงสาวไปด้านหลัง เผยดวงหน้าหมดจดเจืออารมณ์ปรารถนาเลือนราง “ถ้าพวกเราพลาดขึ้นมาจริงๆ คุณจะยังมองผมเหมือนเดิมอยู่ไหม”
ละเลียดเกลียวลิ้นนวดวนตามแอ่งชีพจร มองดูมันเต้นตุบ จากนั้นฟังลำคอขาวส่งเสียงครางเครือ “...ตอบมาสิเดหลี”
หญิงสาวไม่ตอบเขาอีก ดวงตาคู่สวยเลื่อนลอยคล้ายมองเขาเป็นอีกคน ภายในอ้อมกอดอบอุ่น หัวใจที่ร้าวรานดึงดันหาที่พึ่งพิง เธอโอบคอเขา เป็นฝ่ายประกบจูบก่อน โลมเล้าน้ำลายสีเงินยวงไหลเคลียขอบปาก คีรินเห็นเช่นนั้นดวงตาก็ยิ่งดิ่งลึก ควบคุมตัวเองไม่อยู่อีกต่อไป
“พรุ่งนี้...ถ้าสติกลับมาก็อย่าเสียใจทีหลังแล้วกัน”
ดันร่างบอบบางนอนราบ สางผมนุ่มลื่นค่อยๆ นวดคลึงหนังศีรษะ พอหญิงสาวผ่อนคลายเขาค่อยก้มลงปลดกระดุมเสื้อของเธอด้วยฟัน ขบเบาๆ แล้วปลดมันออกจนหมด ผิวเนียนผุดผาดพลันปรากฏแก่สายตา ชายหนุ่มพยายามข่มความรู้สึกรุนแรงในหัวใจ ค่อยๆ ชักนำเธอสู่ความปรารถนาอย่างเชื่องช้า
ลิ้นสากแบออก เลียฝ่าตั้งแต่ทรวงอกเต่งตึงมาถึงสะดือ เอวบางสะโอดสะองดิ้นพล่านอยากกระสัน คีรินใจเต้นไม่เป็นส่ำ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอดกลั้นขณะปลดกางเกงเธอลงแล้วชอนไชลิ้นสู่ร่องฉ่ำ ที่ไม่รู้ว่ามันเยิ้มจากฝนหรืออย่างอื่น
“อ่า......ระ......”
ยังไม่ทันพูดจบประโยค ปากบางก็ถูกมือสากกดปิดเอาไว้ เรียวลิ้นทำหน้าที่ฉกอย่างว่องไว ตวัดน้ำหวานที่กระฉอกล้นเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม
หญิงสาวเจอไม้นี้ของเขาเข้าก็อยู่นิ่งไม่ไหว ริมฝีปากอ้ากว้างครางออกมาดังลั่น ท้องน้อยปวดหนึบตอดรัดอากาศราวกับเด็กน้อยที่อดอยาก
เธอต้องการ...
ต้องการมากถึงมากที่สุด...
“เพียงแค่ลิ้นมันคงจะไม่พอสินะ”
หยัดตัวลุกขึ้น รูดซิปนำท่อนรักที่ขยายคับซอกกางเกงออกมาวางพาดกลางร่องชื้น ถูไถขึ้นลงก่อนจะเบียดตัวเขาไปช้าๆ
“มองผมหน่อยสิ..เดหลี”
ตาคมสวยลืมขึ้นมองเขา คีรินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในสายตาเจ้าหล่อนเขามีรูปร่างเป็นเช่นไร แต่ทว่าความต้องการทางกายที่แฝงเร้นในแก้วตาดำขลับ กลับทำให้เขาอยากสนองเธอจนถึงที่สุด
แขนข้างหนึ่งเท้าข้างลำตัวหญิงสาว ส่วนอีกข้างกดใบหน้าสวยแนบอกแล้วโถมกายกระชากพาเธอสู่ก้นบึ้งแห่งความหฤหรรษ์
เดหลีโอบกอดเขากลับคืน ร่อนเอวรับการตอกตรึงรุนแรงขึ้นทุกขณะ ลีลารักที่แปลกไปของสามีทำให้สมองของเธอประมวลผลช้าลงหลายนาที แต่อ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบกอด สะโพกสอบที่โหมกระแทกเข้าออกทำให้เธอตื่นเพริดสติกระเจิดกระเจิง
ลึก รุนแรง และเจนจัด
หญิงสาวเบิกตาโพลง ความจุกเสียดมาพร้อมความเสียวขั้นสุด ทุกอณูเนื้อพรั่งพร้อมหลั่งน้ำขาวใสออกมาไม่หยุด ส่งผลให้ชายหนุ่มจ้วงแทงได้คล่องตัวยิ่งกว่าเดิม
"อืมมม...ฉันจะถึง จะถึง" ขาเพรียวเกี่ยวกวัด เล็บถูกเจียนสะอาดสะอ้านจิกลึกเข้าที่แผ่นหลัง ระบายความซ่านกระสันที่ได้รับอย่างสาแก่ใจ “อึก....อ๊า....ระ...รัน”
หัวใจชายหนุ่มกระตุกวูบ แอ่นสะโพกกดลำลึงค์ฝังแน่นพลางหลุบเปลือกตาลง
“โคตรใจร้ายเลยว่ะเดหลี...”
